درباره معاذه عدويه از اقران رابعه عدويه آورده‌اند كه « چهل سال روى خود به آسمان بالا نكرد و هرگز در روز چيزى نخورد و در شب خواب نكرد . ( جامى ، همان ، 615 ) ( سلمى ، همان ، 89 ) درباره‌ى عجرده عميه از زنان بصره آمده است كه شصت سال افطار نكرد و شب جز بخش كوتاهى از آن را در خواب نبود . ( سلمى ، همان ، 131 ) درباره‌ى أمّ احمد بنت عايشه بنت ابو عثمان حيرى آمده است كه پنجاه سال در خانه بود و از آن بيرون نيامد . ( سلمى ، همان ، 219 ) افراط در روزه‌دارى موجب شده بود كه چهره بعضى از ايشان سياه شود . حيونه ( نيشابورى ، 1987 ، 288 ) و خنساء ( ابن جوزى ، همان ) از آن دسته هستند . أمّ هارون شامى را نيز از عابدان زاهدان صوفى مىدانند كه همواره روزه بود و جز با نان افطار نمىكرد و مىگفت : چه خوش ناخورشى است . ( مناوى ، 1999 ، ج 1 ، 233 / 556 ) پوشيدن صوف و لباس پشمينه براى آزردن بدن هم از جمله رياضت‌هاى مردان و زنان بوده است . « مونسه صوفيه » عارفه قرن سوم هجرى از عابدات شام از پوشندگان صوف بود . از او پرسيدند كه چرا لباس پشمينه مىپوشى ؟ آيا اين از ترس او يا عشق به اوست ؟ پاسخ داد : به جهت رنج كشيدن است . ماسينيون معتقد است كه پوشيدن لباس صوف از جمله رياضت‌هاى صوفيه مسلمان است كه آن را از تصوف مسيحى اخذ كرده‌اند . ( كرنل ، 1999 ، ص 174 پاورقى 130 ) « أمة العزيز » نيز مطابق روايت سلمى جبه و پيراهنش از صوف بوده است ( سلمى ، همان ، 223 ) « عجرده عميه » از عابدات شام ( ابن جوزى ، همان ، 19 ) ، « فاطمه بنت عبد الرحمن صرافى » از عابدات مصر ( ابن جوزى ،